''Ήταν ένα από εκείνα τα απογεύματα του Νοέμβρη που το φως φαντάζει μεταλλικό και που η βροχή συνεχίζει μονότονα επίμονη. Ο φόβος του για το αδιάβροχο του καπέλου και της καμπαρτίνας του, για το μη αδιάβροχο μάλλον, έμοιαζε να επαληθεύεται, κι έτσι όπως έμενε ακίνητος, με την πλάτη στον τοίχο, ένιωσε το επερχόμενο κρύωμα. Ο χειμώνας ξεκινούσε άσχημα.
Εμπρός. Τώρα. Πέρασε κάθετα τον στενό δρόμο, δύο αριστερά πατήματα ανεπιτυχώς στεγνά, δύο δεξιά ατυχώς μούσκεμα και, οπ, στο απέναντι πεζοδρόμιο, με το Νοέμβρη να του φιλά υγρά τίς κάλτσες.
Το σκαλοπάτι στο νούμερο 5 -γκρίζο μάρμαρο, ή γρανίτης;- οριοθετούσε τη σιδερένια εξώπορτα. Σηκώθηκε στις μύτες και κοίταξε στο βάθος, την αυλή-διάδρομο με τα κρεμ και σιένα πλακάκια σε ένα στενόμακρο σκάκι. Μια βιαστική γάτα, στα ίδια χρώματα, σαν σε παραλλαγή, του έκλεισε πονηρά το μάτι. Ή… έτσι του φάνηκε..'' Απο την ιστοσελιδα της Ε.Λ.Σ.Α.Λ.
No comments:
Post a Comment