Waiting for the Barbarians | Full concert

ΞΕΜΠΑΡΚΟΙ - ΠΟΥΣΙ (ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ)

Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ | ΤΕΙΧΗ | ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΘΕΟΧΑΡΙΔΗΣ-ΚΑΛΛΙΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

“Η ΦΟΥΓΚΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ”

“Mαύρο γάλα της αυγής σε πίνουμε τ ́ απόγευμα

σε πίνουμε μεσημέρι και πρωί σε πίνουμε τη νύχτα

πίνουμε και πίνουμε

σκάβουμ ́ ένα τάφο στους άνεμους εκεί δεν είναι στριμωχτά

ένας άντρας κατοικεί στο σπίτι παίζει με τα φίδια γράφει

γράφει όταν σκοτεινιάζει στη Γερμανία τα χρυσά σου μαλλιά Μαργαρίτα

γράφει και βγαίνει απ ́ το σπίτι κι αστράφτουν τ ́αστέρια σφυρίζει στα λυκόσκυλά του

σφυρίζει στους εβραίους του διατάζει να σκάψουν ένα τάφο στο χώμα

μας διατάζει παίξτε τώρα για χορό

Μαύρο γάλα της αυγής σε πίνουμε τη νύχτα

σε πίνουμε μεσημέρι και πρωί σε πίνουμε τ ́απόγευμα

πίνουμε και πίνουμε

ένας άντρας κατοικεί στο σπίτι παίζει με τα φίδια γράφει

γράφει όταν σκοτεινιάζει στη Γερμανία τα χρυσά σου μαλλιά Μαργαρίτα

τα σταχτιά σου μαλλιά Σουλαμίτ σκάβουμ ́ ένα τάφο στους ανέμους εκεί δεν είναι στριμωχτά

Φωνάζει εσείς σκάφτε βαθύτερα στη γη κι εσείς οι άλλοι τραγουδήστε και παίχτε μουσική

βγάζει το σίδερο απ ́τη ζώνη τ ́ανεμίζει τα μάτια του είναι μπλε

βυθίστε πιο βαθειά το φτυάρι εσείς κι οι άλλοι παίζετε συνέχεια για χορό

Μαύρο γάλα τής αυγής σε πίνουμε τη νύχτα

σε πίνουμε μεσημέρι και πρωί σε πίνουμε τ ́απόγευμα

πίνουμε και πίνουμε

ένας άντρας κατοικεί στο σπίτι τα χρυσά σου μαλλιά Μαργαρίτα

τα σταχτιά σου μαλλιά Σουλαμίτ παίζει με τα φίδια

Φωνάζει παίχτε το θάνατο γλυκά ο θάνατος είναι Πρωτομάστορας απ ́τη Γερμανία

παίχτε τα βιολιά πιο σκοτεινά θ ́ανεβείτε στον αέρα σαν καπνός

θα  ́χετε έναν τάφο στα σύννεφα εκεί δεν είναι στριμωχτά

Μαύρο γάλα της αυγής σε πίνουμε τη νύχτα

σε πίνουμε το μεσημέρι ο θάνατος είναι πρωτομάστορας απ ́ τη Γερμανία

σε πίνουμε τ’ απόγευμα και το πρωί πίνουμε και πίνουμε

ο θάνατος είναι πρωτομάστορας απ’ τη Γερμανία το μάτι του είναι μπλε

σε βρίσκει με μολυβένιες σφαίρες σε βρίσκει στο σταυρό

ένας άντρας κατοικεί στο σπίτι τα χρυσά σου μαλλιά Μαργαρίτα

ρίχνει τα σκυλιά του επάνω μας χαρίζει ένα τάφο σε μάς στον αέρα

παίζει με τα φίδια κι ονειρεύεται ο θάνατος είναι πρωτομάστορας απ’ τη Γερμανία

τα χρυσά σου μαλλιά Μαργαρίτα

τα σταχτιά σου μαλλιά Σουλαμίτ”

Μετάφραση: Αντώνης Τριφύλλης

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΙΩΤΑΚΙΗΣ

 

Εσπέρα

Έτσι προχθές ήταν γλυκιά η εσπέρα… Η σκέψη μου νοσταλγικά ενυχτώθηστον κήπο, στη λιμνούλα και στη σέραπου εσβήνανε τριαντάφυλλα σαν πόθοι5κι επέθαινε στα τζάμια πάνω η μέρα. Έτσι προχθές ήταν γλυκιά η εσπέρα… Ένας καημός που ακόμα δεν εδόθηγινόταν άστρο. Σύννεφο αποπέραμεγάλωνε (ίδιο σάβανο που κλώθει10με μοχθηρή σπουδή μοίρα μητέρα). Έτσι προχθές ήταν γλυκιά η εσπέρα… Όταν το δέος μου αξήγητον απλώθη,το στερνό ρόδο θα ’χανεν η σέρακαι η λίμνη με νεκρόφυλλα θα εστρώθη.15Τ’ άστρα ζυγώνανε, καημοί, αποπέρα. Έτσι προχθές ήταν γλυκιά η εσπέρα…

ΙΘΑΚΗ - Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ- ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΒΑΛΤΙΝΟΣ

Εποχές και Συγγραφείς - Γιώργος Σεφέρης | 20/09/2019 | ΕΡΤ

Ελύτης - 1 Ποιητές

Ιωάννης Ρίτσος - Οκτώβρης 1940 - Χριστοφοράτου Δανάη

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ ''ΟΚΤΩΒΡΗΣ..ΠΟΙΗΣΗ

 Ανοίγουν τα παράθυρα

κι όσοι μένουν χαιρετούν αυτούς που φεύγουν
και φεύγουν όλοι.
Γέμισαν οι πόλεις με τύμπανα και σημαίες.
Ορθή η αυγή σημαιοστολίζει τα όνειρα μας.
Κι η Ελλάδα λάμπει μεσ’ στα φώτα των ονείρων μας.
Ο ήλιος πλυμένος
με το καθαρό πρόσωπο στραμμένο στον άνθρωπο
χαιρετάει τους δρόμους που κρατούν στη μάχη.
Αυτοκίνητα περνούν γεμάτα πλήθος.
Αποχαιρετιούνται στις πόρτες και γελάνε
κι ύστερα ακούγονται τ’ άρβυλα στην άσφαλτο
το μεγάλο τραγούδι των αντρίκειων βημάτων
που μακραίνει και σβήνει στο μάκρος του δρόμου
ως το βραδινό σταθμό με τα χαμηλωμένα φώτα.
Εκεί τρένα περιμένουν
σφυρίζουν λίγο έξω απ’ την πόλη
ακούγονται αποχαιρετιστήριοι πυροβολισμοί
κι ύστερα όλα σωπαίνουν και περιμένουν.
Διαβάζουμε τα τελευταία παραρτήματα:
Νικούμε. Νικούμε.
Πάντα νικάει το δίκιο.
Μια μέρα θα νικήσει ο άνθρωπος.
Μια μέρα η λευτεριά θα νικήσει τον πόλεμο.
Αδέρφια μου. Αδέρφια μου,
μια μέρα θα νικήσουμε για πάντα.

Νίκος Καββαδίας ''Ο Σταυρός του Νότου''

 Σταυρὸς τοῦ Νότου

Στὸ Γιῶργο Θεοτοκᾶ

Ἔβραζε τὸ κύμα τοῦ Γαρμπῆ.
Ἤμαστε σκυφτοὶ κι οἱ δυὸ στὸ χάρτη
γύρισες καὶ μοῦ ῾πες πὼς τὸ Μάρτη
σ᾿ ἄλλους παραλλήλους θά ῾χεις μπεῖ.

Κούλικο στὸ στῆθος σου τατού,
ποὺ ὅσο κι ἂν τὸ καῖς δὲν λέει νὰ σβήσει.
Εἶπαν πὼς τὴν εἶχες ἀγαπήσει
σὲ μία κρίση μαύρου πυρετοῦ.

Βάρδια πλάι σὲ κάβο φαλακρὸ
κι ὁ Σταυρὸς τοῦ Νότου μὲ τὰ στράλια.
Κομπολόι κρατᾶς ἀπὸ κοράλλια
κι ἄκοπο μασᾶς καφὲ πικρό.

Τὸ Ἄλφα τοῦ Κενταύρου μία νυχτιὰ
μὲ τὸ παλλινώριο πῆρα κάτου.
Μοῦ ῾πες μὲ φωνὴ ἑτοιμοθανάτου:
«Νὰ φοβᾶσαι τ᾿ ἄστρα τοῦ Νοτιᾶ».

Ἄλλοτε ἀπ᾿ τὸν ἴδιο οὐρανὸ
ἔπαιρνες τρεῖς μῆνες στὴν ἀράδα,
μὲ τοῦ καπετάνιου τὴ μιγάδα,
μάθημα πορείας νυχτερινό.

Σ᾿ ἕνα μαγαζὶ τοῦ Nossi Be
πῆρες τὸ μαχαίρι, δύο σελίνια
μέρα μεσημέρι ἀπὰ στὴ λίνια
ἄστραψες σὰ φάρου ἀναλαμπή.

Κάτου στὶς ἀχτὲς τῆς Ἀφρικῆς
πᾶνε χρόνια τώρα ποὺ κοιμᾶσαι.
Τὰ φανάρια πιὰ δὲν τὰ θυμᾶσαι
καὶ τ᾿ ὡραῖο γλυκὸ τῆς Κυριακῆς.

ΗΜΕΡΑ ΚΑΒΑΦΗ

 

Τα κεριά

Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας
σα μια σειρά κεράκια αναμένα —
χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.Η περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων·
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά, λυωμένα, και κυρτά.
Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.
Εμπρός κυττάζω τ’ αναμένα μου κεριά.

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

Όσο μπορείς

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κι εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

 

Ήταν 17 Απριλίου του 1863 όταν γεννήθηκε το ένατο και τελευταίο παιδί του μεγαλέμπορου βαμβακιού Πέτρου – Ιωάννου Καβάφη στην Αλεξάνδρεια. Ο Κωνσταντίνος Καβάφης είχε έρθει στον κόσμο . Αργότερα όταν το ημερολόγιο θα άλλαζε, η ημερομηνία της γέννησής του θα γινόταν επίσημα 29 Απριλίου, ίδια με εκείνη του θανάτου του 70 χρόνια αργότερα, το 1933.

Ο Κωνσταντίνος Καβάφης έγραφε για τον εαυτό του: «Είμαι Κωνσταντινουπολίτης την καταγωγήν, αλλά εγεννήθηκα στην Αλεξάνδρεια – σ’ ένα σπίτι της οδού Σερίφ· μικρός πολύ έφυγα, και αρκετό μέρος της παιδικής μου ηλικίας το πέρασα στην Αγγλία. Κατόπιν επισκέφθην την χώραν αυτήν μεγάλος, αλλά για μικρόν χρονικόν διάστημα. Διέμεινα και στη Γαλλία. Στην εφηβικήν μου ηλικίαν κατοίκησα υπέρ τα δύο έτη στην Κωνσταντινούπολη. Στην Ελλάδα είναι πολλά χρόνια που δεν επήγα. Η τελευταία μου εργασία ήταν υπαλλήλου εις ένα κυβερνητικόν γραφείον εξαρτώμενον από το υπουργείον των Δημοσίων Έργων της Αιγύπτου. Ξέρω Αγγλικά, Γαλλικά και ολίγα Ιταλικά».

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ

 

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Κική Δημουλά: 6 υπέροχα ποιήματα ενός υπέροχου μυαλού

Εμείς όσες λέξεις κι αν γράψουμε για εκείνον δεν αρκούν. Γεννημένος κοσμοπολίτης ο Κωνσταντίνος Καβάφης έζησε στην Αλεξάνδρεια, την Αγγλία, την Κωνσταντινούπολη και την Αθήνα και επέστρεψε τελικά στον τόπο που γεννήθηκε, την Αίγυπτο. Η συνεχής μετακίνηση τον γέμισε με παραστάσεις, γλώσσες και ανθρώπους που αργότερα θα βγουν στο χαρτί κάθε φορά που συνέθετε τα ποιήματά του. Το έργο του δεν εκδόθηκε ποτέ ολόκληρο κατά τη διάρκεια της ζωής του αφού το συμπλήρωνε μέχρι το τέλος του.

Remaining Time -0:00

 

Η πρώτη χρονολογική συλλογή ποιημάτων του κυκλοφόρησε, ιδιωτικά το 1912 και η πρώτη θεματική συλλογή του το 1917. Η ποίηση του είναι γεμάτη από τις διαπιστώσεις του Κωνσταντίνου Καβάφη για τη ζωή κι αυτές είναι που προκαλούν μια αίσθηση συγγένειας με κάθε αναγνώστη του. Η επιθυμία, η νιότη, οι στόχοι, ο χρόνος, η ζωή που κυλάει και μας προσπερνά, εμείς και οι άλλοι, είναι όλα παρόντα στα ποιήματα του. Και κάθε φορά που τα διαβάζουμε κάτι νέο καταλαβαίνουμε για εκείνα και για τον εαυτό μας.

6 από αυτά τα ποιήματα στα ξεχωρίσαμε εδώ για να τα ξαναδιαβάσεις κι εσύ. Στους στίχους τους θα ανακαλύψεις κι ένα νέο μάθημα ζωής που έχει ο Κωνσταντίνος Καβάφης να σου δώσει.

Τα κεριά

Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας
σα μια σειρά κεράκια αναμένα —
χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.Η περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων·
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά, λυωμένα, και κυρτά.
Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.
Εμπρός κυττάζω τ’ αναμένα μου κεριά.

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

Απ’ τες εννιά

Δώδεκα και μισή. Γρήγορα πέρασεν η ώρα
απ’ τες εννιά που άναψα την λάμπα,
και κάθησα εδώ. Καθόμουν χωρίς να διαβάζω,
και χωρίς να μιλώ. Με ποιόνα να μιλήσω
κατάμονος μέσα στο σπίτι αυτό.

Το είδωλον του νέου σώματός μου,
απ’ τες εννιά που άναψα την λάμπα,
ήλθε και με ηύρε και με θύμησε
κλειστές κάμαρες αρωματισμένες,
και περασμένην ηδονή – τι τολμηρή ηδονή!
Κ’ επίσης μ’ έφερε στα μάτια εμπρός,
δρόμους που τώρα έγιναν αγνώριστοι,
κέντρα γεμάτα κίνησι που τέλεψαν,
και θέατρα και καφενεία που ήσαν μια φορά.

Το είδωλον του νέου σώματός μου
ήλθε και μ’ έφερε και τα λυπητερά·
πένθη της οικογένειας, χωρισμοί,
αισθήματα δικών μου, αισθήματα
των πεθαμένων τόσο λίγο εκτιμηθέντα.

Δώδεκα και μισή. Πως πέρασεν η ώρα.
Δώδεκα και μισή. Πως πέρασαν τα χρόνια.

Όσο μπορείς

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κι εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

Ηδονή

Χαρά και μύρο της ζωής μου η μνήμη των ωρών
που ηύρα και που κράτηξα την ηδονή ως την ήθελα.
Χαρά και μύρο της ζωής μου εμένα, που αποστράφηκα
την κάθε απόλαυσιν ερώτων της ρουτίνας.

Το πρώτο σκαλί

Εις τον Θεόκριτο παραπονιούνταν
μιά μέρα ο νέος ποιητής Ευμένης·
«Τώρα δυό χρόνια πέρασαν που γράφω
κ’ ένα ειδύλιο έκαμα μονάχα.
Το μόνον άρτιόν μου έργον είναι.
Αλλοίμονον, είν’ υψηλή το βλέπω,
πολύ υψηλή της Ποιήσεως η σκάλα·
και απ’ το σκαλί το πρώτο εδώ που είμαι
ποτέ δεν θ’ αναιβώ ο δυστυχισμένος».
Ειπ’ ο Θεόκριτος· «Αυτά τα λόγια
ανάρμοστα και βλασφημίες είναι.
Κι αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, πρέπει
νάσαι υπερήφανος κ’ ευτυχισμένος.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.
Κι αυτό ακόμη το σκαλί το πρώτο
πολύ από τον κοινό τον κόσμο απέχει.
Εις το σκαλί για να πατήσεις τούτο
πρέπει με το δικαίωμά σου νάσαι
πολίτης εις των ιδεών την πόλι.
Και δύσκολο στην πόλι εκείνην είναι
και σπάνιο να σε πολιτογραφήσουν.
Στην αγορά της βρίσκεις Νομοθέτας
που δεν γελά κανένας τυχοδιώκτης.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα».

Ιθάκη

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μεν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους,
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά,
σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί ειν’ ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δε σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.

Ithaca C. P. Cavafy | Recitation by Sean Connery - Music by Vangelis

Μπολιβάρ: Ένα ελληνικό ποίημα

''..(Εδώ ακούγονται μακρυνές μουσικές, που παίζουν μ’ άφθαστη μελαγχολία, νοσταλγικά, λαϊκά τραγούδια και χορούς της Νοτίου Αμερικής, κατά προτίμησιν σε ρυθμό sardane)
Σ τ ρ α τ η γ έ
τ ι  ζ η τ ο ύ σ ε ς  σ τ η  Λ ά ρ ι σ α
σ υ
έ ν α ς
Υ δ ρ α ί ο ς;

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/anthology/55#ixzz3Y4UEmzPq

Καλοσυγυρισμένα – του Αντώνη Ζέρβα

1.

Τὸ νέο ἔφθασε στὸ πιὸ εὐφρόσυνο ἀπό τὰ ὄνειρά του
Ἡ πεθαμένη του γυναίκα λέει εἶχε ἀνεβεῖ στὸν θρόνο
τῆς Αὐτοκρατορίας. Δὲν ἤξερα τίποτε, πῶς καὶ γιατί.
Βεβαίως τὸ περίμενα σ’ ἕνα λευκὸ δωμάτιο καλοσυγυρισμένο.
Ἤμουν ὅλος χαρά. Δὲν ἔβλεπα τὴν ὥρα πότε θὰ κοπιάσει
ἀπὸ τὸν θρόνο κάτω γιὰ ν’ἀλλάξει τὴ ζωή μου.
Ἔμενα σ’ἕνα λευκὸ δωμάτιο περιποιημένο
μὲ τὸ ἐλεύθερο νὰ μπαινοβγαίνω. Εἶχα καὶ ἐπισκέψεις,
ὅλοι τους πεθαμένοι, ὅλοι στὴν άνοικτὴ χαρά
καὶ μιὰ κοπέλλα, δὲν τὴν ἀναγνώρισα, μὰ ἀπ’ τη χαρά,
τὴν χούφτωσα, ὅπως καὶ τότε στὰ νοσοκομεῖα. Τότε,
μοῦ ‘χε χαρίσει κι ἕνα τόξο νὰ κυνηγάω Ἐρινύες
μὲς στὸ δωμάτιο τὸ λευκὸ καὶ καλοσυγυρισμένο.
– δὲν εἶχε ἐγκατασταθεῖ στὸν θρόνο της ἀκόμα,
Ὥστε θά ‘ρχόταν η δική μου βασίλισσα τῆς Αὐτοκράτειας,
θά ‘ρχόταν στὸ λευκό δωμάτιο ν’ἀλλάξει τὴ ζωή μου,
νὰ γίνει τί δὲν τόλμησα ποτέ μου νὰ ρωτήσω.
Ἤξερα ὅμως καὶ περίμενα καθότι ὅποιος περιμένει, ξέρει
πὼς τὸ δωμάτιο θά ‘ναι λευκὸ καὶ τὸ πολὺ πολὺ συγυρισμένο.

2.

Στὴν τελευταία ἐκταφή της: ἕνα ψηλὸ σκουπόξυλο
σὰν τὰ σκουπόξυλα ποὺ καβαλλίκευαν οἱ μάγισσες,
μιὰ ἀραιὴ μαύρη οὐρὰ κρεμότανε στὴν ἄκρη
σὰν τ’ ἄγριο κοντάρι αἱμοβόρου Οὔννου.
Ὁ θάνατος ἔχει ἀνοίξει στόμα, περιμένει.
Σαγηνευμένος, θέλω νὰ μὲ ρουφήξει μέσα, ν’ ἀπογίνω,
σὲ μιὰ χαψιά, ἕνα μὲ τὴ βασίλισσα ἐκείνη,
σκουπόξυλο τῆς μάγισσας, κοντάρι Οὔννου.

''ΜΙΚΡΟΥΛΙ ΑΣΤΡΟΛΟΥΛΟΥΔΟ'' του GOTTFRIED BENN

ΜΙΚΡΟΥΛΙ ΑΣΤΡΟΛΟΥΛΟΥΔΟ

Gottfried Benn 1912

Έναν πνιγμένο αμαξά φορτίου μπύρας έδεσαν στο τραπέζι.

Κάποιος του είχε στερεώσει  ένα μαβί  αστρολούλουδο

 ανάμεσα στα δόντια.

Καθώς του  έκανα μια τομή στο  στήθος

μ’ ένα μακρύ νυστέρι

κάτω απ’ το  δέρμα

να κόψω γλώσσα κι  ουρανίσκο

θα πρέπει να το έσπρωξα και γλίστρησε

στον  πλάι  ακουμπισμένο εγκέφαλο.

Το έχωσα  στο άνοιγμα του στήθους

ανάμεσα στην τζίβα

την ώρα που τον έραβαν.

Πιες να χορτάσεις μες το βάζο σου!

Ηρέμησε γλυκά!

Μικρούλι αστρολούλουδο!

MANDORLA ΤΟΥ PAUL CELAN

 

MANDORLA

Στο Aμύγδαλο-τι υπάρχει στο Αμύγδαλο;
Το Τίποτα.
Υπάρχει το Τίποτα στο Αμύγδαλο
Υπάρχει κι υπάρχει.

Στο Τίποτα-ποιός υπάρχει εκεί ;Ο Βασιλιάς.
Εκεί υπάρχει ο Βασιλιάς,ο Βασιλιάς.
Εκεί υπάρχει κι υπάρχει.
Μπούκλα εβραίου δεν ασπρίζεις.

Και το μάτι σου-πού στέκει το μάτι σου;
Το μάτι σου στέκει στο Αμύγδαλο απέναντι.
Το μάτι σου στέκει στο τίποτ’ απέναντι.
Στέκει στον Βασιλιά.
Εκεί στέκει και στέκει.

Μπούκλα ανθρώπου δεν ασπρίζεις.
Μύγδαλο κενό, μπλε βασιλικό.

ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΝΑ ΛΕΣ της της INGEMBORG BACHMANN

 ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΝΑ ΛΕΣ

της INGEMBORG BACHMANN

Σαν τον Ορφέα παίζω
τον θάνατο στις χορδές της ζωής
και για την ομορφιά της Γης
και των ματιών σου, που κυριαρχούν στα ουράνια,
ξέρω μόνο σκοτάδι να λέω.

Μην ξεχνάς πως κι εσύ, ξαφνικά,
το πρωινό εκείνο, που το στρώμα σου
ήταν ακόμη υγρό με δροσιά και το γαρύφαλλο
στην καρδιά σου κοιμόταν,
είδες τον σκοτεινό ποταμό,
που στο πλάι σου κυλούσε.

Καθώς η χορδή της σιωπής
τεντωνόταν στο αιμάτινο κύμα,
άρπαξα την καρδιά σου που ηχούσε.
Η μπούκλα σου άλλαξε
σε μαλλιά σκιασμένα της νύχτας,
οι μαύρες νιφάδες απ΄τα βάθη της Γης
χιόνιζαν τη μορφή σου .

Και δεν σου ανήκω.
Τώρα οικτίρουμε ο ένας τον άλλον.
Αλλά σαν τον Ορφέα γνωρίζω
τη ζωή απ’ την πλευρά του θανάτου,
και για μένα βάφεται μπλε στον ορίζοντα
ο για πάντα κλειστός οφθαλμός σου.

(Μετάφραση Γεωργία Κατωπόδη-Αντώνης Τριφύλλης)

ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

''Εὐχὲς κροτίδες καὶ φιλήματα ἀνταλλάσσουν
οἱ ἅγιες μέρες μεταξύ τους
κι ἐγὼ χτυπῶ τὴν πόρτα σου
ὄχι γιὰ νὰ εἰσέλθω μολονότι
κατάλληλο εἶναι τὸ σῶμα ποὺ φορῶ
μὲ προϋπηρεσία ἔντιμη μακρὰ
ἔξωθεν τοῦ Νυμφῶνος..''
 Triton..

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ ΒΡΑΔΥΑ ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1