ΕΙΔΑ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ

ΕΙΔΑ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ

Ξύπνησα πέντε η ώρα το πρωί. Λουσμένος στον ιδρώτα. ΄Όπως σε καταστάσεις έντονου άγχους. Προσπάθησα να θυμηθώ. ΄Ήτανε λεει καλοκαίρι και οι Τράπεζες είχαν εθνικοποιηθεί πνιγμένες στα χρέη λόγω μόχλευσης. Τα χρέη πέρασαν στο ούτως ή άλλως υπερχρεωμένο κράτος, που στα όρια της χρεοκοπίας υποτίμησε το νόμισμα όσο περίπου ο Μαρκεζίνης. 30% έναντι του ΕΥΡΩ. Μέσα σε λίγες μέρες ο πληθωρισμός έφτασε το 20% και το ξένο συνάλλαγμα εξαφανίστηκε. Οι δόσεις του δάνειου μου σε δραχμές πολλαπλασιάστηκαν, μια και τα επιτόκια έφτασαν τον ουρανό και το δάνειο το είχα πάρει σε ΕΥΡΩ. Πανικό ένιωσα αναλογιζόμενος τη στιγμή που θα με πέταγαν έξω από ένα σπίτι, που ούτως ή άλλως μέσα σε λίγες μέρες έχασε το 70% της αξίας του. Οι εταιρείες εισαγωγών σταμάτησαν το έργο τους ελλείψει συναλλάγματος και τα στοιχειώδη δεν υπάρχουν πια στην αγορά. Από ανταλλακτικά αυτοκινήτων μέχρι μανταρίνια μια και δεν παράγουμε εδώ και χρόνια αρκετά, έχοντας στραφεί σε παραγωγή άυλων αγαθών όπως ο τουρισμός και η χρηματοοικονομική. Τα μαγαζιά είναι άδεια. Από εμπορεύματα και από πελάτες. Ρίχνουν τις τιμές, που αλλάζουν λόγω υποτίμησης και πληθωρισμού κάθε βδομάδα. Αλλά κανείς δεν πατάει. Γιατί ακόμη κι αν κάποιοι έχουν χρήμα σε συνάλλαγμα, ξέρουν πως η δουλειά τους δεν είναι ασφαλής. Ακόμη και οι δημοσιογράφοι. Ο κόσμος δεν αντέχει πια να βλέπει ειδήσεις, να διαβάζει μαύρες προβλέψεις. Ήδη μεγάλα συγκροτήματα ΜΜΕ απολύουν ακριβούς εκφωνητές, απλούς δημοσιογράφυς, μια και η διαφήμιση καταρρακώθηκε και η κυκλοφορία εφημερίδων και περιοδικών σχεδόν κατέρρευσε: Ο κόσμος προτιμάει να ζει μέρα την ημέρα χωρίς να σκέφτεται το μέλλον κι όταν το σκέφτεται θυμώνει.
Θυμώνει με την αλαζονεία των Τραπεζών να το παίξουν μικρομέγαλες για χάρη των μάνατζερς και των μετόχων. Θυμώνει με την αμέλεια των Κυβερνήσεων στον έλεγχο της χρηματοοικονομικής αγοράς, αλλά και με την ανικανότητα και την βαριά αμέλεια, που οδήγησαν σε χρέος κρατικό πολλαπλάσιο του ΑΕΠ. Θυμώνει και με τον εαυτό του που χρόνια τώρα δεν πήρε είδηση πως ζει με ξένα χρήματα, με δανικά, που κανείς δεν του τα χρωστάει. Αντιθέτως.
Στη διάρκεια της τρίμηνης κρίσης το κοινό αίσθημα πέρασε από διάφερες φάσεις. Στην αρχή ήταν η έκπληξη. Μα, πώς μπορεί μια ευημερούσα χώρα από τη μια μέρα στην άλλη να πτωχεύσει. Χρόνια μας έλεγαν για ισχυρή οικονομία και δυναμικές μεταρρυθμίσεις. Ψέματα. Το χρέος μεγάλωνε εκθετικά. Μετά άρχισε ο χαβαλές. Τα καλαμπούρια και τα ανέκδοτα κυριάρχησαν. Ύστερα, η απελπισία. Όταν συνειδητοποιήσαμε το μαύρο κι άραχλο μέλλον των παιδιών μας, την έλλειψη αγαθών και την επικείμενη απώλεια εργασίας και σπιτιού. Τώρα περάσαμε στο θυμό. Και βγήκαμε στους δρόμους. Πρώτοι οι μετανάστες που κάνουν τις χαμαλοδουλειές και δεν βρίσκουν ούτε μεροκάματο. Λίγο μετά οι απολυμένοι. Μέχρι στην Κεντρική Τράπεζα επιτέθηκαν κάποιοι! Και η δραχμή δυσεύρετη αλλά και χωρίς αξία.
Ωπ.. για μια στιγμή. Μα βέβαια. Είναι όνειρο! Ή μάλλον εφιάλτης. Αφού δεν έχουμε πια δραχμή ως νόμισμα εδώ και χρόνια! Να η απόδειξη. Δόξα τω Θεώ, είμαστε στο ΕΥΡΩ.... Σε μας λοιπόν δεν μπορούν να συμβούν όλα αυτά. Ούτε υποτίμηση, ούτε πληθωρισμός, ούτε Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ούτε Τράπεζες σε κρίση. Ας συνεχίσει λοιπόν απερίσπαστη η Κυβέρνηση να δανείζεται. Κι εγώ κι εσείς να συνεχίσουμε να κοιμόμαστε εκκωφαντικά και να ονειρευόμαστε τα βάσανα των άλλων έστω και σαν εφιάλτες .
ΥΓ Το όνειρο το «εμπνεύστηκα» από το άρθρο του καθηγητή κ.Ράπανου στην ΗΜΕΡΗΣΙΑ στο οποίο διαπίστωνε ότι υπό ορισμένες συνθήκες σήμερα το ΕΥΡΩ θα αντιστοιχούσε σε 1500 δραχμές, από το ρεπορτάζ στην Ισλανδία του κ. Thomas Bochert , που δημοσιεύτηκε στην ΖΕΙΤ οn line στις 2-12 και από το άρθρο του κ. Παπαδόπουλου στο ΒΗΜΑ που αναφέρεται στην αυξανόμενη αντι-ΟΝΕ τάση των ελλήνων.
atrif@otenet.gr