Ήμουν εκεί όταν γιαπωνέζοι επίσημοι και ο δισέγγονος του Λευκάδιου Χερν αποκάλυψαν την προτομή του. Μαζί με τον Σικελιανό, την Δίπλα Μαλάμου και τον Αριστοτέλη Βαλαωρίτη κοιτάει έκτοτε την λιμνοθάλασσα και την Γύρα. Το βράδυ ακούσαμε γιαπωνέζικη όπερα. Απουσίαζε ο φίλος Σωτήρης Χαλικιάς στις Βρυξέλλες, όπου εργαζόταν. Ο μεταφραστής του.
Σήμερα, από το καλό λευκαδίτικο blog διαβάζουμε τη συνέχεια της παράξενης ελληνοιαπωνικής σχέσης.
Και λέω παράξενης, γιατί η ζωή του Κοιζούμι-Χερν δεν είχε σχέση με όσα του αποδόθηκαν μετά θάνατον για λόγους πολιτικούς ιαπωνικούς. Ο άνθρωπος που ενσάρκωσε το συντηρητικό όραμα στην Ιαπωνία, υπήρξε ένας πρωτοπόρος ’’τυχοδιώκτης’’. Από την Ιρλανδία στο Κονέκτικατ στα 16 του, και μετά στην Ν.Ορλεάνη και από εκεί στην Καραϊβική και μετά στην Ιαπωνία στα σαράντα του χρόνια, μόνο για συντηρητικό δεν μπορούμε να τον πούμε. Όμως έγραψε με τόπο γλαφυρό καλού δημοσιογράφου για την ιαπωνική παράδοση. Και όταν μεταφράστηκε στα ιαπωνικά, έκπληκτοι οι Ιάπωνες κοίταξαν στον καθρέφτη και είδαν τον Σαμουράι. Οι αντίπαλοι των δυτικόφιλων, που ήσαν τότε στην εξουσία ,τον βάφτισαν εθνικό τους συγγραφέα.
Και επειδή οι Άγγλοι ενσάρκωναν το ''ξένο'', τον βάφτισαν Έλληνα, αν και είχε φύγει με τον αξιωματικό ιρλανδό πατέρα του τριών ετών. Και δεν ξαναγύρισε. Στην Λευκάδα γεννήθηκε, αλλά η μητέρα του παντρεύτηκε με τον Χερν στα Κύθηρα.
Η Ρόζα Κασσιμάτη ως αλλόθρησκη εκτοπίστηκε από την καθολική οικογένεια, και η τραγική της ζωή σφραγίστηκε από την απομάκρυνση των δυο βρεφών παιδιών της και την ακύρωση του γάμου της.
Απέναντί μου στο καφέ ο δισέγγονός της από τον δεύτερο γάμο κοιτάζει το Κρητικό, σεμνή μορφή επτανήσιου ευγενούς. Ο κ. Μανώλης δεν μιλάει για όλα αυτά.
Τι ήταν λοιπόν ο Λευκάδιος? Όλα όσα του απέδωσαν οι πολιτικές σκοπιμότητες δεν είχαν καμία σχέση με την ζωή του αποδιωγμένου μονόφθαλμου ταλαντούχου δημοσιογράφου του Κονέκτικατ, που κατέφυγε στην Ν.Ορλεάνη για να γλιτώσει από τις επιθέσεις των ρατσιστών. Βλέπετε, αγάπησε νέγρα...
Υπήρξε μάλλον ένας άνθρωπος σπάνιου συγγραφικού ταλέντου που του άρεσε να αλλάζει πατρίδες και σχέσεις και που μεγάλος πια εμπνεύστηκε από την Φύση και την παράδοση της τελευταίας του φιλόξενης πατρίδας.
Σήμερα, από το καλό λευκαδίτικο blog διαβάζουμε τη συνέχεια της παράξενης ελληνοιαπωνικής σχέσης.
Και λέω παράξενης, γιατί η ζωή του Κοιζούμι-Χερν δεν είχε σχέση με όσα του αποδόθηκαν μετά θάνατον για λόγους πολιτικούς ιαπωνικούς. Ο άνθρωπος που ενσάρκωσε το συντηρητικό όραμα στην Ιαπωνία, υπήρξε ένας πρωτοπόρος ’’τυχοδιώκτης’’. Από την Ιρλανδία στο Κονέκτικατ στα 16 του, και μετά στην Ν.Ορλεάνη και από εκεί στην Καραϊβική και μετά στην Ιαπωνία στα σαράντα του χρόνια, μόνο για συντηρητικό δεν μπορούμε να τον πούμε. Όμως έγραψε με τόπο γλαφυρό καλού δημοσιογράφου για την ιαπωνική παράδοση. Και όταν μεταφράστηκε στα ιαπωνικά, έκπληκτοι οι Ιάπωνες κοίταξαν στον καθρέφτη και είδαν τον Σαμουράι. Οι αντίπαλοι των δυτικόφιλων, που ήσαν τότε στην εξουσία ,τον βάφτισαν εθνικό τους συγγραφέα.
Και επειδή οι Άγγλοι ενσάρκωναν το ''ξένο'', τον βάφτισαν Έλληνα, αν και είχε φύγει με τον αξιωματικό ιρλανδό πατέρα του τριών ετών. Και δεν ξαναγύρισε. Στην Λευκάδα γεννήθηκε, αλλά η μητέρα του παντρεύτηκε με τον Χερν στα Κύθηρα.
Η Ρόζα Κασσιμάτη ως αλλόθρησκη εκτοπίστηκε από την καθολική οικογένεια, και η τραγική της ζωή σφραγίστηκε από την απομάκρυνση των δυο βρεφών παιδιών της και την ακύρωση του γάμου της.
Απέναντί μου στο καφέ ο δισέγγονός της από τον δεύτερο γάμο κοιτάζει το Κρητικό, σεμνή μορφή επτανήσιου ευγενούς. Ο κ. Μανώλης δεν μιλάει για όλα αυτά.
Τι ήταν λοιπόν ο Λευκάδιος? Όλα όσα του απέδωσαν οι πολιτικές σκοπιμότητες δεν είχαν καμία σχέση με την ζωή του αποδιωγμένου μονόφθαλμου ταλαντούχου δημοσιογράφου του Κονέκτικατ, που κατέφυγε στην Ν.Ορλεάνη για να γλιτώσει από τις επιθέσεις των ρατσιστών. Βλέπετε, αγάπησε νέγρα...
Υπήρξε μάλλον ένας άνθρωπος σπάνιου συγγραφικού ταλέντου που του άρεσε να αλλάζει πατρίδες και σχέσεις και που μεγάλος πια εμπνεύστηκε από την Φύση και την παράδοση της τελευταίας του φιλόξενης πατρίδας.
Δείτε την είδηση από blog της Λευκάδας,
Aδελφοποίηση πόλεων..
Εθνικές επιτυχίες με το στανιό.
ReplyDelete