ΕΝΤΟΠΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ της ΕΛΙΣΑΒΕΤ ΚΟΤΖΙΑ

''Οι τόποι καταγωγής δεν έχασαν στις μέρες μας το νόημά τους. Ακόμα και αν οι πεζογράφοι δεν ζουν πια εκεί. Ο πόθος υπάρχει. Και η διάθεση να φιλοτεχνηθεί μια μυθολογία γύρω απ’ αυτούς. Δεν θα συναντήσουμε βέβαια το αίσθημα του ξεριζωμένου που βρίσκαμε στον Ηπειρώτη Χριστόφορο Μηλιώνη που ασφυκτιούσε στην Αθήνα. Ισως διότι επικοινωνιακά και οικονομικά διαθέτει κανείς την πολυτέλεια (μέχρι αυτήν τη στιγμή τουλάχιστον) να μοιράζει τον χρόνο του ανάμεσα σε δύο τόπους. Εκείνο πάντως που παρουσιάζει ενδιαφέρον είναι να παρακολουθήσουμε κατά πόσον θα εξακολουθήσει να γράφεται και στο μέλλον πεζογραφία με ανάλογη γεωγραφική διασπορά. Να εκπροσωπούνται δηλαδή όλα τα γεωγραφικά διαμερίσματα. Διότι η εικόνα που προς το παρόν λαμβάνουμε όσον αφορά την καταγωγή των νεωτέρων πεζογράφων είναι ένα μοίρασμα της προέλευσης ανάμεσα στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, αποτέλεσμα προφανώς της ισχυρής αστυφιλικής τάσης των δεκαετιών 1960 και 1970. Εντελώς ενδεικτικά λοιπόν αναφέρω: από τη Θεσσαλονίκη οι Νικολαΐδου, Γκόζης, Καμπούρης κ.ά. Από την Αθήνα οι Χειμωνάς, Χωμενίδης, Μιχαηλίδης, Μιχαλοπούλου, Δημητρακάκη, Μαρούτσου κ.ά.

Διαβάστε περισσότερα..