Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, αλλά ειδικά τις τελευταίες πέντε μέρες, η Ευρώπη, στη συντριπτική της πλειονότητα, παρακολούθησε τις εξελίξεις στην Αμερική με κομμένη την ανάσα.
Για όσους εξ ημών θαυμάζουν τη χώρα στα καλύτερά της – τη χώρα του Χάμιλτον, του Λίνκολν, των Ρούζβελτ και του Ομπάμα· του «Moby Dick» και του «Infinite Jest»· του «Νονού» και των αδελφών Κοέν· του Springsteen, του Dylan και της Aretha· της τεχνολογικής επανάστασης και της επιστημονικής υπέρβασης· της ιδέας, πάνω από όλα, ότι η ιθαγένεια είναι ζήτημα πίστης στα ιδανικά του Συντάγματος και όχι εθνoτικό, φυλετικό ή θρησκευτικό προνόμιο κάποιας εκλεκτής, κλειστής ομάδας – η θητεία Τραμπ ήταν μία καθημερινή γροθιά στο στομάχι.
No comments:
Post a Comment