Για τον Νίκο Θέμελη
Διακρίνω τη σκιά σου μέσα απ’ το θαμπό τζάμι. Κάνει παγωνιά κι ας είναι Αύγουστος. Ακούω τη φωνή και το γέλιο σου. Θέλω να σου πω αντίο αλλά έχουν μπει ανάμεσα και μ’ εμποδίζουν οι μισοτελειωμένες κουβέντες μας. Για τις αιτίες της σημερινής κρίσης και τη γενεαλογία τους, για τις ευκαιρίες που χάθηκαν, για την κοινωνία μας και την αυτοσυνείδηση, για το πολιτικό σύστημα, για την ευρωπαϊκή διακυβέρνηση. Συζητήσεις που ερμηνεύουν πολιτικά γεγονότα, φωτίζουν πρόσωπα και στάσεις, περνούν μέσα από βιβλία και ταξίδια, από παιδικά χρόνια και αγαπημένους τόπους, από επιτυχίες και διαψεύσεις. Μια βροχή από εικόνες με αποσπά, ρουφάς τον καπνό του τσιγάρου, ξεσφίγγεις τη γραβάτα σου, ανοίγεις ένα κουτί σοκολατάκια, μου δίνεις το καινούργιο βιβλίο, κάνεις διορθώσεις σ’ ένα χειρόγραφο. Παρακολουθώ τις εικόνες όπως έρχονται και φεύγουν απροσδόκητες κι αιφνιδιαστικές...'' ATHENS VOICE
No comments:
Post a Comment