Κώστας Καρυωτάκης

 

Πρέβεζα

Θάνατος είναι οι κάργες που χτυπιούνταιστους μαύρους τοίχους και στα κεραμίδια,θάνατος οι γυναίκες που αγαπιούνταικαθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια. 5Θάνατος οι λεροί, ασήμαντοι δρόμοιμε τα λαμπρά, μεγάλα ονόματά τους,ο ελαιώνας, γύρω η θάλασσα, κι ακόμηο ήλιος, θάνατος μέσα στους θανάτους. Θάνατος ο αστυνόμος που διπλώνει,10για να ζυγίσει, μια «ελλιπή» μερίδα,θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνικι ο δάσκαλος με την εφημερίδα. Βάσις, Φρουρά, Εξηκονταρχία Πρεβέζης.Την Κυριακή θ’ ακούσουμε τη μπάντα.15Επήρα ένα βιβλιάριο Τραπέζης,πρώτη κατάθεσις δραχμαί τριάντα. Περπατώντας αργά στην προκυμαία,«υπάρχω;» λες, κι ύστερα: «δεν υπάρχεις!»Φτάνει το πλοίο. Υψωμένη σημαία.20Ίσως έρχεται ο κύριος Νομάρχης. Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπουςαυτούς, ένας επέθαινε από αηδία…Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.