''Ενας διάσηµος αυστριακός ψυχοθεραπευτήςέγραφε: «Εχω ένανασθενή πουκάθε τριάντα δευτερόλεπτα χτυπάει τις παλάµες του.Οταν τον ρωτάω γιατί το κάνει αυτό, απαντάει ήρεµος: “Για να διώξω τους ελέφαντες”. Κι όταν επισηµαίνω ότι ελέφαντες δεν υπάρχουν, απαντάει µεχαµόγελοεπιτυχίας: “Βλέπεις; Πιάνει”».
Και συνεχίζοντας συµπεραίνει:
«Βλέπω τέσσερις τρόπους για νααντιµετωπίσω τοπρόβληµα του ασθενούς. Να προσπαθήσω να τον πείσω ότι δεν υπάρχουν ελέφαντες. Να ξαπλώσει στο ντιβάνι και να βρούµε µαζί τα βαθύτερα αίτια της συµπεριφοράς του. Να φέρωστο ιατρείο έναν ελέφαντα και να του πω “βλέπεις που δεν φεύγει ακόµηκαι όταν χτυπάς παλαµάκια”; Και τέλος να συµβεί ένα εξωτερικό γεγονός, ας πούµε ένα αυτοκινητικό ατύχηµα, και να καθηλωθούν τα χέρια του, ώστε να µην µπορεί να τα χτυπάει και παρ’ όλα αυτά να µην εµφανιστούν ελέφαντες».
∆εν ξέρω γιατίθυµήθηκααυτήν την ιστορία παρακολουθώντας τις τελευταίες ηµέρες την εξέλιξη της ελληνικής διάσωσης στο πλαίσιο της Ε.Ε. – και τηςκοινωνικής και πολιτικήςεξέλιξηςστο εσωτερικό της χώρας µας. Μια απίστευτη συγχορδία «θεραπευτών» ..''
Και συνεχίζοντας συµπεραίνει:
«Βλέπω τέσσερις τρόπους για νααντιµετωπίσω τοπρόβληµα του ασθενούς. Να προσπαθήσω να τον πείσω ότι δεν υπάρχουν ελέφαντες. Να ξαπλώσει στο ντιβάνι και να βρούµε µαζί τα βαθύτερα αίτια της συµπεριφοράς του. Να φέρωστο ιατρείο έναν ελέφαντα και να του πω “βλέπεις που δεν φεύγει ακόµηκαι όταν χτυπάς παλαµάκια”; Και τέλος να συµβεί ένα εξωτερικό γεγονός, ας πούµε ένα αυτοκινητικό ατύχηµα, και να καθηλωθούν τα χέρια του, ώστε να µην µπορεί να τα χτυπάει και παρ’ όλα αυτά να µην εµφανιστούν ελέφαντες».
∆εν ξέρω γιατίθυµήθηκααυτήν την ιστορία παρακολουθώντας τις τελευταίες ηµέρες την εξέλιξη της ελληνικής διάσωσης στο πλαίσιο της Ε.Ε. – και τηςκοινωνικής και πολιτικήςεξέλιξηςστο εσωτερικό της χώρας µας. Μια απίστευτη συγχορδία «θεραπευτών» ..''
''ΤΑ ΝΕΑ''
Έχει πολύ ενδιαφέρον η στήλη με την επισκεψιμότητα. Πρώτη η Αντριάνα Λίμα (και με το δίκιο της, και ευτυχώς που ο Ντομινίκ είναι ακόμη στο κλουβί του). Δεύτερη και καταϊδρωμένη, η απαραίτητη κι επίκαιρη Ευρώπη (η πρώτη μας κάνει να ξεχνάμε την δεύτερη, και γιατί όχι;). Στην τρίτη θέση οι Καρίνες (για να μην ξεχνάμε την πρώτη). Στην τέταρτη και πέμπτη το αναπόδραστο φαγητόν (για να ξεχνάμε όλα τα προηγούμενα). Εγώ πάντως συστηματικά κλικάρω Φιλιππίδη για να τον ανεβάσω στους τοπ, αλλά πού... Ίσως καμιά συνταγή μακαρόνια με κοχυλάκια αλά βονγκολε να έκανε τη δουλειά. Ίσως. Και του Βαρδάκα, αντί για ποικίλη να γίνει ποικιλία. Θ'ανέβει, είμαι σίγουρος. Κλικάρω, κλικάρω, προσπαθώ...
ReplyDelete