''H ανεξάντλητη -ευρηματική σε επεισόδια κι επινοητική σε αναπάντεχες λύσεις- μυθοπλαστική φαντασία αποτελεί ιδιαίτερο προσόν της σαραντατριάχρονης Ιωάννας Μπουραζοπούλου. Το αποδεικνύει και το τέταρτο έργο της «Η ενοχή της αθωότητας» (Καστανιώτης, σελ. 394) μετά το συναρπαστικό «Τι είδε η γυναίκα του Λωτ» του 2007. Οπως τότε, έτσι και τώρα η καινούργια ιστορία εκτυλίσσεται σε μια μελλοντική ευρωπαϊκή δυστοπία. Το παλαιό καθεστώς της Γηραιάς Ηπείρου έχει αντικατασταθεί από μια ειρηνική, ευημερούσα Συντεχνιακή Δημοκρατία. Ο ανταγωνισμός έχει κηρυχθεί έκπτωτος και οι επαγγελματικές κάστες του μετακαπιταλιστικού συστήματος συνυπάρχουν αρμονικά. Εξαιτίας άλλωστε μιας υπαρξιακής μεταστροφής, ο θάνατος έχει αναγνωριστεί ως υπέρτερο της ζωής αγαθό, έτσι ώστε η αναμονή του να αποτελεί υπόσχεση ηδονής. Τα πάντα έχουν εξορθολογικοποιηθεί συμπεριλαμβανομένης και μιας προγραμματισμένης εκρίζωσης του κακού - που για τη δική μας σύγχρονη αντίληψη περί ατομικών δικαιωμάτων φαντάζει εφιαλτική. Κι ωστόσο. Χωρίς το άγχος της διατήρησης στη ζωή με κάθε μέσον και χωρίς την απειλή της στέρησης του δικαιώματος στην εργασία, το «ιδανικό» αυτό καθεστώς μοιάζει να δουλεύει ρολόι. Οταν, όμως, μέσα στο κλειστό κύκλωμα της τακτοποιημένης συλλογικότητάς του εμφανιστεί κάποια ανισορροπία, τότε οι δυσλειτουργικές της συνέπειες δρουν πολλαπλασιαστικά. Και η ελαττωματικότητα στην προκειμένη περίπτωση έγκειται στο ότι η πλήρης απουσία εγωιστικών ατομικών και συλλογικών υποκειμένων απειλεί να απονεκρώσει το πολιτικό σύστημα κεντρικά. Για να επιλυθεί το πρόβλημα, τα θεσμικά όργανα του καθεστώτος..'' της Ελισάβετ Κοτζιά
No comments:
Post a Comment