Η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) αποτελεί μοναδική περίπτωση υπερεθνικού οργανισμού ο οποίος αναλαμβάνει ρητή δέσμευση για την άσκηση περιφερειακής πολιτικής και για την προώθηση της οικονομικής, κοινωνικής και εδαφικής συνοχής. Η από μέρους της ΕΕ άσκηση περιφερειακής πολιτικής –και επέκεινα της Πολιτικής Συνοχής– αφενός μεν αποτελεί το αντιστάθμισμα (ή το συμπλήρωμα) της δημιουργίας και λειτουργίας της ενιαίας αγοράς, καθώς και άλλων εμβληματικών ευρωπαϊκών πολιτικών, αφετέρου δε συνιστά απτή εκδήλωση (κοινοτικής) αλληλεγγύης. Το άρθρο ανατρέχει στη μέχρι σήμερα εξέλιξη της περιφερειακής πολιτικής της ΕΕ, και ακολούθως της Πολιτικής Συνοχής, προσπαθεί, εξάγοντας συμπεράσματα από τη μέχρι σήμερα εμπειρία, να διαβλέψει τη μετεξέλιξη της Πολιτικής Συνοχής μετά τη σύσταση του Ταμείου Ανάκαμψης και καταλήγει με τη διαμόρφωση σκέψεων, την ανάδειξη προβληματισμών και τη διατύπωση προτάσεων. Στόχος του άρθρου είναι η ζύμωση ιδεών για ένα ζήτημα εξέχουσας σπουδαιότητας το οποίο, ωστόσο, δεν έχει μελετηθεί επαρκώς και, ως εκ τούτου, δεν έχει κατανοηθεί πλήρως.
No comments:
Post a Comment