Σύμφωνα με τους μελετητές του ανθρώπινου ψυχισμού, ένας τυπικός τρόπος άμυνας απέναντι στα μεγάλα προβλήματα της ζωής, είναι η φυγή και η επ’ αόριστον αναβολή της αναμέτρησης με την πραγματικότητα. Οι πληγές όμως δεν εξαφανίζονται όταν τις αγνοούμε. Αντιθέτως, αρχίζουν και μολύνουν ακόμη και τα υγιή κύτταρα. Οταν, λοιπόν, έρχεται η ώρα της κρίσεως, ένας δεύτερος τρόπος υπεκφυγής, είναι η μεταβίβαση της ευθύνης στους άλλους. Οι γονείς, οι συνθήκες, η κοινωνία, οι φίλοι, οι σχέσεις, δαιμονοποιούνται ανάλογα με την περίσταση, ώστε να ερμηνευθούν βολικά οι δυσκολίες και να αποφευχθεί, για όσο είναι εφικτό, η επώδυνη διαδικασία της αυτοκριτικής.
Πάνω στις παθολογικές αυτές τάσεις του ανθρώπινου νου έχει χτιστεί ένα ολόκληρο ρεύμα πολιτικής σκέψης στη χώρα μας. Οταν η πραγματικότητα ήταν ακόμη διαχειρίσιμη, το συγκεκριμένο ιδεολογικό ρεύμα μάς παρότρυνε να αγνοήσουμε τις παθογένειες που κατέτρωγαν τις σάρκες της κοινωνίας μας, να κρύψουμε τα προβλήματα κάτω από το χαλί. «Ετσι είμαστε εμείς οι Ελληνες», μας έλεγαν, χλευάζοντας τους «ξενέρωτους» Ευρωπαίους, τους «κουτόφραγκους» που δεν μπορούν να απολαύσουν τη ζωή τους με αυτόν τον μοναδικό «ελληνικό» τρόπο που την απολαμβάνουμε εμείς.
No comments:
Post a Comment