΄''Γοητεία ίσον τεχνική. Στη νουβέλα της «Θυμάμαι» (Πόλις, σελ. 89), η πρωτοεμφανιζόμενη Βασιλική Πέτσα απομακρύνεται από τις αναρίθμητες ευθύγραμμες αφηγήσεις που αισθάνονται υποχρεωμένες να παραθέτουν με σαφήνεια ολόκληρη την πλοκή. Η εξιστόρησή της θυμίζει μαγική εικόνα που, για να αρχίσει να διαγράφεται, ο θεατής οφείλει να ενεργοποιεί με επινοητικότητα κι επιμονή όλα τα αντανακλαστικά του. Ποιο είναι το πρόσωπο που κάθε φορά ομιλεί μέσα από τα 36 δισέλιδα κεφάλαια του βιβλίου; Η αποκωδικοποίηση των συμφραζομένων αποκαλύπτει την ταυτότητα του ομιλητή. Το μυστήριο παραμένει, ωστόσο, ανεξιχνίαστο. Διότι ώς το τέλος δεν μαθαίνουμε ποια πραγματική αιτία όπλισε το χέρι δύο ανήλικων κοριτσιών ώστε να σκοτώσουν έναν γέροντα παππού στο μικρό χωριό τους. Μιλούν γύρω στα είκοσι πέντε άτομα. Νεαροί, ενήλικοι, γέροντες· δημόσιες αρχές, παιδαγωγικοί θεσμοί, οικογένεια. Είκοσι πέντε διαφορετικές πηγές πληροφοριών, είκοσι πέντε αποκλίνουσες και συγκλίνουσες οπτικές, ένα μωσαϊκό διαφορετικών εικόνων. Ενα καλειδοσκόπιο, το οποίο δημιουργεί ένας ομοιόμορφος λόγος, χωρίς προσωπικούς χρωματισμούς, που ωστόσο δεν ενοχλεί καθώς μοιάζει να απευθύνεται κυρίως στον εαυτό του..'' '' Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ''
No comments:
Post a Comment