Αυτή η όγδοη για μένα φορά στο νησί σημαδεύτηκε μεν από την παρουσία προσφιλών, αλλά και από συμβάντα σκοτεινά. Τέσσερις και μισή κάτω από τον σκληρότερο ήλιο συνοδέψαμε στην τελευταία του κατοικία τον πατέρα της Μάντης. Όλο το χωριό ήταν εκεί με την κουβέντα “μα ήταν νέος” για τον 84χρονο εκλιπόντα. Είμαστε παράξενα όντα. Απαιτητικά και ανελέητα. Ο καφές της παρηγοριάς σερβιρίστηκε στα δύο κλασσικά καφέ του χωριού. Στα διπλανά τραπέζια οι πλουμιστοί τουρίστες ημίγυμνοι έτρωγαν το ψάρι τους, ενώ οι μαυροντυμένοι συγγενείς έτρωγαν το Αρτοπαύλο τους και συγχωρούσαν. Δε νομίζω πως είχε αφήσει και πολλές υποθέσεις για συγχώρηση ο αθώος ψαράς. Τουναντίον εγώ θα έπρεπε να ζητήσω συγγνώμη για την αδιακρισία μου να επιβάλλω το αρρωστημένα περίεργο βλέμμα μου στα μεταξωτά λευκά σάβανα..
No comments:
Post a Comment