Κατά τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (Βυζαντινή, 330-1453 μ.Χ.) φιλοξενήθηκαν στην Αυλή του αυτοκράτορα, καθώς και στον Καθεδρικό Ναό τής του Θεού Σοφίας, μεγάλες μουσικές φυσιογνωμίες, όπως οι Ιωάννης Κλαδάς, Ιωάννης Κουκουζέλης, Ξένος Κορώνης, Μανουήλ Χρυσάφης, από τους ογδόντα και πλέον επωνύμους της υστεροβυζαντινής περιόδου, οι οποίοι μελοποίησαν ψαλμικούς στίχους, θρησκευτικά ποιήματα και κρατήματα (τεριρέμ).Η μουσική εκτελείτο στην Αγία Σοφία από ανδρικούς χορούς (ψάλτες) και παιδιά υπό τη διεύθυνση του δομέστικου, ενώ μουσικά όργανα εχρησιμοποιούντο στην Αυλή του αυτοκράτορα κατά τη διάρκεια κοσμικών συνεστιάσεων. Η ψαλτική τέχνη μετεδόθη από γενιά σε γενιά προφορικά και μέσω ψαλτικών σημαδοφώνων (παρασημαντική). Οι αυτοκρατορικοί ψάλτες ενδύονταν με χιτώνιον (καμίσιον) περιζωσμένο με σφικτούριο, καλυμμένοι από πάνω με φελόνιον. Στο κεφάλι τους φορούσαν κωνικά καπέλα, σκιάδια ή θολωτά, σκαράνικα (<κάρα, κράνος). Αυτά τα ψαλτικά ενδύματα εξέλιπαν μετά την Αλωση της Πόλης και ο ψάλτης φορούσε πλέον ένα μαύρο ράσο.θ.ΤΆΤΣΗΣ ''ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ''
No comments:
Post a Comment