Ξύπνησα το πρωί τραγουδώντας από μέσα μου…In dem Bordell, wo unser Haushalt war. Αυτό εξάλλου δεν είναι το ζητούμενο στην τέχνη; Να σου μείνει κάτι. Όπως οι αριστουργηματικοί φωτισμοί του Robert Wilson, οι αλά Otto Dix αλευρωμένες φάτσες, ο ανδρόγυνος Macheath, το δισδιάστατο του θεάτρου σκιών, οι μεγάλες δυνατότητες των ηθοποιών του Berliner Ensemble.
Η όπερα των ζητιάνων “για τρεις πεντάρες” που στην Ελλάδα μόνο έχουν γίνει μία. Επίτευγμα του λογιστού μας. Ή του μεταφραστού μας, για να μην πω τίποτε άλλο για τους υπέρτιτλους που κυνηγιώντουσαν λαχανιασμένοι πάνω από τα κεφάλια των ηθοποιών. Από ποια παράσταση ήταν, δε θα μάθω ποτέ.
Aπό το blog Rocks de Milo..
Η όπερα των ζητιάνων “για τρεις πεντάρες” που στην Ελλάδα μόνο έχουν γίνει μία. Επίτευγμα του λογιστού μας. Ή του μεταφραστού μας, για να μην πω τίποτε άλλο για τους υπέρτιτλους που κυνηγιώντουσαν λαχανιασμένοι πάνω από τα κεφάλια των ηθοποιών. Από ποια παράσταση ήταν, δε θα μάθω ποτέ.
Aπό το blog Rocks de Milo..
No comments:
Post a Comment