''Η πρώτη σκέψη, κλείνοντας τον “Σκοτεινό τόπο”, αν θέλεις να
ανταποδώσεις το κακό στη Flynn για τα όσα υπέφερες επιμένοντας να
τελειώσεις το βιβλίο, είναι να την αλυσοδέσεις σε ένα βαρύ, σιδερένιο
τραπέζι και να την υποχρεώσεις να γράψει, σε τόνο ελαφρό και ανώδυνο,
κάτι για την ευτυχία. Θα ήταν ο κομψότερος τρόπος να εκδικηθείς κάποιον
που εξαντλεί το θείο δώρο τής χαρισματικής γραφής, αποκλειστικά στο
μαύρο, στο υποφωτισμένο και στο ρίγος. Οι ενδείξεις υπήρχαν ήδη στα
“Αιχμηρά αντικείμενα”, πρώτο πόνημα της Flynn, δυο χρόνια πριν. Για
όσους δεν το είχαν, τότε, αντιληφθεί, το απόθεμα του μαύρου τής -άλλη
αντίφαση αυτή- Μποτιτσέλιας ομορφιάς Flynn παρέμενε αναπόσβεστο. Και το
επόμενο χτύπημα δεν θα αργούσε. Και δεν άργησε... Δύο χρόνια μετά, ο
“Σκοτεινός τόπος”…
Για να καταλάβει ο αναγνώστης, το δυνατό ενωρίτερα, το περί τίνος
πρόκειται -αν είχε χάσει την ευκαιρία με τα “Αιχμηρά αντικείμενα”- θα
αποκλίνω από τη συνήθη παραπομπή στις σελίδες του βιβλίου στο τέλος του
σημειώματος, για μία άμεση κοινωνία ρίγους, à la Flynn:''
No comments:
Post a Comment