''..Πώς διαβάζεται ένα τέτοιο βιβλίο; Από τη μια με μία μόνο πνοή και από την άλλη σε δόσεις. Το ανακαλύπτεις, ενθουσιάζεσαι και αρχίζεις να γεύεσαι με ορμή τους χυμούς του. Ομως, η παραθετική επανάληψη θέτει όρια. Σταματάς, απομακρύνεσαι από το κείμενο για να έχεις την ευκαιρία να το ανακαλύψεις εκ νέου. Μήπως από την ίδια του τη δομή το γραπτό κινδυνεύει από κάποιας μορφής πληθωριστική τάση; Και ναι και όχι. Τα περιγράμματα είναι σαφή, υπάρχει επιδίωξη διάταξης και φροντίδα να αποφευχθεί ο συνονθυλευματικός χαρακτήρας. Οι λέξεις διατηρούν το ειδικό συγκινησιακό τους βάρος. «Είτε στην Αιόλου είτε στου διαβόλου»: Μερικές ευκολίες από αυτές που συνήθως χρεώνονται στους στιχουργούς υπάρχουν. Και μια τάση αγιογραφικής εξιδανίκευσης μεγάλων ελληνικών μεγεθών (Οιδίποδας, Γιαννούλης Χαλεπάς, Παπαδιαμάντης) που η διαρκής τους επίκληση έχει κουράσει. Τις αντισταθμίζουν τα επιτεύγματα. Η απροσδόκητη σύναψη και η αστραφτερή υφή ενός λόγου που θα μπορούσε να αποτελεί συνέχεια της γραφής του Γιάννη Σκαρίμπα..''
No comments:
Post a Comment