''..Στα προηγούμενα έργα του, οι ήρωες υπήρξαν μεθοριακές προσωπικότητες - ένας φονιάς, ένας καλόγερος, ένας ομοφυλόφιλος. Το ίδιο και στο «Λαγού μαλλί» (Βιβλιοπωλείον της Εστίας, σελ. 94) έχουμε να κάνουμε με έναν μονόχνωτο ψαρά, και τον μικρό του κύκλο: Δύο βιοπαλαιστές ψαράδες, έναν λιμενικό κι έναν καθηγητή που παρακολουθούν την κηδεία του πρώτου, κάνοντας συνεχώς αναδρομές στις μικρές περιπέτειες του βίου, στους χαρακτήρες τους, καθώς και στη μοιραία θαλάσσια έξοδο του μακαρίτη. Η γλώσσα του Μακριδάκη διαθέτει μια ευλογημένη προφορικότητα. Καμιά ενόχληση δεν δημιουργεί η υπερβάλλουσα χρήση του τοπικού ιδιώματος, που όχι μόνον δεν επιβαρύνει το κείμενο αλλά και του προσδίδει αυθεντικότητα. Είναι τόση η πλαστικότητα της φράσης έτσι όπως βαδίζει απρόσκοπτα, κι είναι τόση η παραστατικότητα της αφηγηματικής φωνής, που αυτόματα μας στέλνει στο λιμάνι της Χίου. Οχι στην τουριστική προβλήτα, αλλά εκεί όπου συχνάζουν οι ντόπιοι. Ανθρωποι ψημένοι απ' την αρμύρα του νερού, άνθρωποι ολιγαρκείς, σεμνοί, μετρημένοι· άνθρωποι που..''
No comments:
Post a Comment