Ήμην εν Γαλλία, και είχον μεταβεί εις έν δάσος πλησίον του Μονπελιέ απολαμβάνων την εαρινήν δρόσον. Αίφνης είδον να εμφανίζεται εκ της οπισθίας πλευράς θάμνου τινός, μίαν ευειδή νεάνιδα.
Η αρμονία του σώματός της ήτο τελεία, οι οφθαλμοί της έλαμπον εκ του κάλλους, η κόμη της ήτο υπέροχος, κυματίζουσα εις τους πέντε ανέμους. Τοιούτον κάλλος δεν είχον ιδεί έως τότε.
Πάραυτα κατελήφθην εκ ποιητικής εμπνεύσεως ην ηθέλησα να αποτυπώσω επί του χάρτου.
Προσέγγισα την νεάνιδα και είπον:
- Ω, ωραιοτάτη δεσποινίς, μήπως έχετε ένα κομμάτι χαρτί;
- Όχι κύριε, λυπάμαι, κι εγώ με φύλλα σκουπίστηκα.
No comments:
Post a Comment