Όταν ανήρτησα το άρθρο του καθηγητή του Harvard Dani Rodrik πέρσι τον Απρίλιο, δεν έδωσα την πρέπουσα σημασία, αλλά και οι αναγνώστες μας επίσης, μια και είχε αναρτηθεί στα Γερμανικά από τον φίλο Γιώργο Κουργιεράκη. Σήμερα, όλο και συχνότερα με απασχολεί η ανάλυση του μελετητή της ιστορίας των κρίσεων της παγκοσμιοποίησης. Μα είναι δυνατόν να έχει δίκιο? Ότι δηλαδή παγκοσμιοποίηση, δημοκρατία και εθνικό κράτος είναι ασύμβατα και τα τρία μαζί! Αν είναι έτσι, για τις χώρες του διαφωτισμού δεν υπάρχει παρά μία διέξοδος. Η πραγμάτωση μιας μορφής ομοσπονδίας, με εκχώρηση σε υπερεθνικό όργανο της οικονομικής διακυβέρνησης. Και ενώ η λέξη παγκοσμιοποίηση είναι τα τελευταία χρόνια πολιτικώς ορθή στην κοινοτική διάλεκτο, η λέξη ομοσπονδία ήταν στο πυρ το εξώτερο. Η βαθύτατη κρίση της αγοράς ομολόγων, ή του κρατικού χρέους, φέρνει για την ώρα έμμεσα την ''καταδικασμένη'' λέξη στην επικαιρότητα. Ή όχι?
The trilemma
The trilemma
No comments:
Post a Comment