''Εχοντας θητεύσει χρόνια στον Οµηρο, οι Ελληνες κατέχουµε όσο κανείς την τέχνη της µυθοπλασίας. Ο µύθος εκφράζει την έµφυτη ανάγκη του Ηomo Sapiens να εξηγήσει αυτά που του συµβαίνουν µε ορθολογική προσέγγιση, όταν δεν κατέχει τις αναγκαίες επιστηµονικές γνώσεις. Και βέβαια για τους Δωριείς και Ιωνες προγόνους µας υπήρξε ένα πολύτιµο εργαλείο στο οποίο βασίστηκε σε µεγάλο βαθµό η σύγχρονη Λογική, του Αριστοτέλη και του Πλάτωνα. Εχοντας εξαντλήσει ως έθνος την επιστηµονική µας δεξιότητα, βοηθούσης και της αέναης µεταβολής που µας προσέφεραν οι διαρκείς εκπαιδευτικές µεταρρυθµίσεις, εδώ και καιρό, βαδίζουµε έναν δρόµο αντίστροφο: προκειµένου να βγάλουµε συµπεράσµατα για τα κακά – και τα καλά – που µας συµβαίνουν, απαλλασσόµεθα σταδιακά από τη στενή και άνυδρη αλλά επίπονη διαδικασία της επιστηµονικής προσέγγισης της ζοφερής πραγµατικότητας και ανοιγόµαστε χαρούµενα στις απελευθερωτικές νοητικές διαδικασίες της µυθοπλασίας. Σε ορατό χρονικό ορίζοντα, θα είµαστε ένα έθνος συµπαθητικών Οµήρων, που όταν οι τουριστικοί πράκτορες κατανοήσουν τη σαγήνη µας, θα µετατραπούµε σε µια πλούσια τουριστική ατραξιόν της Ε.Ε. Και µάλιστα χωρίς να τοποθετήσουµε εαυτόν σε κλουβιά..''
Α.Τ. ''ΤΑ ΝΕΑ''
Μπράβο σεφ. Απλό, κατανοητό, πολιτικό και πολιτιστικό.
ReplyDeleteThank you chef
ReplyDeleteΑφού κάνεις λόγο για Όμηρο και μυθοπλασία σου παραθέτω τις σχετικές απόψεις του ίδιου του Ομήρου για τις δεισιδαιμονίες και τις τερατολογίες. Πρόκειται για το διάλογο μεταξύ του Πολυδάμαντα και του Έκτορα στη ραψωδία Μ 210-245.
ReplyDeleteΟ Πολυδάμας ζύγωσε τον Έκτορα και είπε:
«…Μην πάμε να χτυπήσουμε τους Δαναούς στα πλοία
Θα γίνει νομίζω έτσι: αν φάνηκε στ’ αλήθεια,
καθώς να μπούμε λέγαμε, σημάδι για τους Τρώες,
αϊτός που πέταγε ψηλά, ζερβά απ’ το στρατό μας,
ματωμένο φίδι τρανό στα νύχια του κρατώντας
που ζούσε και το άφησε πριν στη φωλιά του πάει,
στα μικρά του δεν μπόρεσε γυρνώντας να το φέρει,
έτσι κι εμείς αν σπάσουμε των Αχαιών τις πύλες...
Ένας μάντης που θα ‘ξερε να εξηγεί σημάδια
κι ο κόσμος θα τον άκουε έτσι θα απαντούσε.»
Ο κρανοσείστης Έκτορας λοξοκοιτώντας είπε:
«Πολυδάμα τα λόγια σου καθόλου δε μου αρέσουν...
Στους ανοιχτοφτέρουγους οιωνούς μου λες να δώσω πίστη,
μα διόλου εγώ δεν νοιάζομαι και δεν τα λογαριάζω,
είτε πετούν προς τα δεξιά προς την αυγή, τον ήλιο,
είτε πετούν αριστερά προς το θολό σκοτάδι.
Το θέλημα ας ακούσουμε του Δία του μεγάλου,
που και θνητούς κι αθάνατους όλους τους κυβερνάει.
Εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρης *
Ντίνος
*Η τελευταία φράση είναι από το πρωτότυπο